About Me

London, UK - The Tourist Of Life

Weet je dat, zelfs na het schrijven van zo veel artikelen en verhalen, deze pagina by far het moeilijkst is om te schrijven? Wat moet je nou over jezelf vertellen, hoe moet je jezelf omschrijven? Hoe kan ik mijn verhaal nou opschrijven, interessant genoeg zodat jullie niet denken dat ik de saaiste persoon op aarde ben.

Nou ja, misschien ben ik ook een beetje saai.

Waarschijnlijk wel.

Let’s just get started then.

DUS HIER BEN IK DAN Yvonne, een 22-jarig meisje – nee, pardon: vrouw – uit Nederland. Elke keer wanneer iemand me vraagt of ik dicht in de buurt woon van Amsterdam, Den Haag of Rotterdam moet ik ze teleurstellen. Ik woon in het meest saaie deel van Nederland – sorry als ik iemand beledig die ik persoonlijk ken. Maar echt: het is een plek die Nederlanders zelf niet eens kennen, omdat het gewoon echt te klein is om erkend te worden als een plaats.

Ok, ik moet misschien niet zoveel klagen – ik woon wél in het midden van een nationaal park, ben omringd door een prachtige groep vrienden, wellicht íets te geïnteresseerde buren die dan weer wél de inbrekers weghouden en wellicht nog het allerbeste: ik woon vlak om de hoek van een van de goedkoopste (dit is een gok, geen feit) vliegvelden van Europa. Mijn perfecte uitweg, want zoals je misschien al had geraden; ik ben een reiziger.

IK LEER VEEL Ik haatte leren op de middelbare school. Vooral omdat ik voornamelijk dingen moest leren die me écht niet interesseerde. Wiskunde, scheikunde, natuurkunde en meer wiskunde. Ja, ik heb een hekel aan wiskunde.

Toen ik 16 was moest ik een Hogeschool en een studie uitzoeken. Klinkt jong, weet ik, ik heb een klas overgeslagen toen ik jonger was én ben een vroege leerling. Heb je enig idee hoe moeilijk het is voor een 16-jarige om deze beslissing te maken? Een beslissing die de rest van je leven bepaald? Ja, voor mij was het niet moeilijk. Met een minimale research had ik al snel een vervolgopleiding gekozen. Ik wist precies wat ik wou doen: ik wou schrijven, maar ik wou ook leren over de ‘achter de schermen dingen’ zoals grafisch ontwerp, PR en marketing.

Maar één studie sloot aan: Communicatie.

Na vier jaar het échte studentenleven te hebben meegemaakt – op kamers wonen, uitslapen, lessen missen, werken en uitgaan met mijn vrienden – studeerde ik af en kreeg ik een mooi diploma in mijn handen gedrukt. Wat nu?

Ik ben nog steeds bezig met het ‘wat nu’ gedeelte. Ik heb net een toffe baan gevonden als een online marketeer en doe daarnaast het een en ander aan freelance klusjes en bloggen. Maar in de tussentijd ben ik nog steeds aan het leren. I learned to love learning. Ik vind het heerlijk om nieuwe talen te leren, of nerdy-dingen als HTML-coderen en Photoshoppen en ik vind het heerlijk om dingen te leren over van alles wat ik me afvraag – ik vraag me nog al eens wat af. Ik zet vaak uit mezelf een documentaire op en lees boeken over marketing theorieën en de geschiedenis van bedrijven.

Mijn vrienden en collega’s komen altijd naar me toe wanneer ze een vraag hebben over iets ‘randoms’. En niet zonder reden. Ze weten allemaal dat ik altijd wel een ‘wist je datje’ klaar heb staan: echt, ik weet de meest random dingen over alles.

Loving the outdoors: this is why you should like to hike - The Tourist Of Life
Loving the outdoors: this is why you should like to hike - The Tourist Of Life

IK PRAAT VEEL Of nou ja, ik kan beter zeggen dat ik veel ratel. Mijn hersenen hebben geen rode draad, en zonder logische volgorde in mijn gedachten probeer ik iedereen mee te slepen in mijn verhaal en gedachten. Ik flap er nog al eens iets geks uit. Voornamelijk krijg ik gewoon gekke blikken terug van mijn vrienden, die nog niet helemaal begrijpen wat ik nou weer zeg. Soms vind ik iemand die snapt hoe mijn hersenen werken, en met die persoon kan ik dan de rest van de avond zoet zijn.

Het grootste deel van mijn verhalen, tegenwoordig, gaan over mijn reizen. Waarvan ik snap dat dat behoorlijk vervelend kan zijn voor de mensen die helemaal niets met reizen hebben, maar ik kan er niets aan doen. Ik creëer herinneringen door te reizen, maar vooral: ik creëer mijn verhalen in het buitenland.

IK DROOM VEEL Verhalen creëren heb ik altijd al gedaan. Ik ben een dromer, een échte dromer. Om eerlijk te zijn kan ik me het grootste deel van de basisschool niet eens herinneren omdat ik me altijd in mijn eigen wereldje bevond – ik lette niet op wat er om me heen gebeurde. Dat veranderde niet veel tijdens de middelbare school, maar het dromen werd daar vooral vervangen door kletsen – en dat nam het grootste deel van mijn focus in de les wel weg.

Ik kan dromen over de meest gekke dingen. Mijn creativiteit kent geen grenzen, al zeg ik het zelf. Ik denk over alles en iedereen na en voor het grootste gedeelte in mijn leven WIL ik ook alles doen.

Ik droom levendig, ik droom ondernemend, ik droom over ‘wat als’ en ‘stel je voor dat’. Ik kan over alles dromen, maar ik probeer voornamelijk dromen om te zetten in doelen, en mijn eigen droom te leven.

IK SCHRIJF VEEL Al zolang ik me kan herinneren schrijf ik verhalen. En zolang ik me kan herinneren wou ik iets in de richting van journalistiek studeren. Toen ik jong was, schreef ik altijd ‘krantenartikelen’ op de computer nadat ik het nieuws had gehoord wat mijn ouders keken op de tv. Ik begon zowat elke dag aan het schrijven van een nieuw boek op de computer – zo’n oude, dikke, herinner je die nog?

Toen ik 12 was starte ik mijn eigen fashion-blog. Ik schreef over de laatste trends en over beautymerken. Ja, als je mijn outfits en mijn make-up collectie ziet, snap je misschien waarom dat toch niet helemaal mijn passie bleek te zijn. Geen fashionista at heart, I must say.

Ik stopte met het schrijven voor die blog toen ik 15 was. Maar bloggen verliet nooit mijn lijst van hobby’s. Voor de tijd die volgde creëerde ik blogs, verwijderde ik ze weer, en creëerde ik ze weer. Tot dat het tijd werd om serieus een nieuwe blog te starten – maar deze keer écht.

Brazil - The Tourist Of Life

IK BEN EEN PERFECTIONIST Weet je wat mijn probleem is? Ik ben een lazy perfectionist. Kent iemand dat probleem? Het probleem is dat ik écht een perfectionist ben. Als een dromer heb ik doelen in mijn hoofd. Dingen die ik wil bereiken. Maar ik wil dat het allemaal nu gebeurt, nu ik er zin in heb en nu ik geïnspireerd en gemotiveerd ben. Ik ben streng voor mezelf. Ik verwacht veel en ik verwacht dat het goed gebeurt. ik wil alles doen, maar ik wil niets verpesten – dus begin ik niet. Oftewel: een lazy perfectionist.

Anyhow, ik dwaal een beetje af.

Door het starten van mijn reisblog The Tourist Of Life ontdekte ik dat ik duidelijk een perfectionist was. Ik wou (nog steeds) het perfect doen. Het is mijn kleine project. Mijn kleine, online, persoonlijke dagboek van reizen. En ik koester dat, zoveel als ik mijn reizen koester. Mijn blog bewaart mijn herinneringen en ik wil dat ze perfect zijn. Zowel voor jou als voor mij. Ik wil dat jullie die zelfde sensatie beleven als ik, wanneer jullie meelezen met een reis. En ik wil dat ik ze op de juiste manier herinner: om de herinnering levendig te houden.

IK BEN EEN REIZIGER Sinds ik klein was namen mijn ouders me mee met reizen binnen Europa. Of eigenlijk, ze sleepte me mee door Europa in hun caravan. Ik was geen fan van de caravan. Ze sleepte me mee in de bossen en door de bergen, ze duwde me in kano’s en in wandelschoenen.

Ik had géén idee dat ik het door de tijd heen zó leuk zou gaan vinden. Wie had gedacht dat op de leeftijd van 22 ik al bijna 30 landen zou hebben bezocht? Dat ik zelf museums binnenstap, lokale gerechten uitprobeer, ineens als groot fan van de Bever mijn eigen paar hiking boots uitzoek, hikes organiseer in de bergen en de eindeloze uitzichten in me opneem terwijl ik zucht en verliefd staar. Ik lach mezelf nu nog altijd een beetje uit. Ik lach mezelf een beetje uit omdat ik nu al veel meer op mijn moeder lijk dan dat ik lijk op de normale 22-jarige die tot 2 uur in zijn bed blijft liggen met een kater na nóg een kroegavond.

Echt, mijn ouders vragen zich nog steeds élke dag af wie ik in hemelsnaam ben en hóe ik zo’n avontuurlijke ziel heb gekregen.

Ik weet het ook niet. Maar ik weet wel dat ik het ben: een klein, avontuurlijk ziel.

Close